دانشگاه پیام نور دوفصلنامه نقد داستان معاصر فارسی 23454520 1 2 2013 06 05 narrative timing based on Gerard Genette theory in “ I might have been lost” زمان روایی در رمان احتمالاً گم شده ام بر اساس نظریۀ ژرار ژنت 5 17 298 FA دکتر فرهاد درودگریان استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور دکتر فاطمه کوپا استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور سهیلا اکبرپور مهرآبادی کارشناس ارشد، دانشگاه پیام نور Journal Article 2012 10 08 ABSTRACT A great number of contemporary Iranian novelists, significantly the women, have written their stories under the influence of contemporary Western writers. The reflection of their moods, pains, and limitations can be clearly seen in their story and novel collections. In this paper, the authors dealing with narrative techniques of Grard Genette on the one hand, and Sara Salar’s Ehtemalan Gom Shodeham (I May Have Been Lost) on the other hand, examine some of the most important of these techniques. Particularly, the technique of time in the narrative will be discussed. Genette presents his theory of the narrative time on the basis of order, continuity and frequency. Since the concept of narrative time is one of the significant components in Salar’s story, this technique will be investigated and confirmed in its statements. In addition, it is shown that the anachrony factor, especially in the analepsis type, is the most frequent one that makes the narrative time be slow. چکیده بسیاری از داستاننویسان معاصر امروز‌ ایران، تحت تأثیر آثار نویسندگان معاصر غرب به نوشتن داستان پرداختهاند. در‌این میان، نویسندگان زن نیز از سهمی بهسزا برخوردارند. انعکاس روحیات و رنجها و محدودیتهای آنان در مجموعۀ داستانها و رمانهای خود به خوبی مشاهده میشود. در این پژوهش، نویسنده با رویکرد به مقولۀ تکنیکهای روایتپردازی ژنت از یک سو و داستان احتمالاً گم شدهام اثر سارا سالار از سویی دیگر، مهمترین تکنیکهای روایتپردازی از نظر ژنت را بررسی و تحلیل خواهد کرد. در‌این پژوهش، به طور خاص به مقولۀ زمان در روایت بر اساس نظریۀ ژرار ژنت، میپردازیم. وی نظریۀ خود را در باب زمان روایت در سه محور نظم، تداوم و بسامد ارائه میدهد. از آنجا که زمان روایت یکی از مؤلفههای بارز در داستان احتمالاً گم شدهام است، در ادامه به تطبیق‌ این شگرد روایی، در گزارههای داستان یاد شده میپردازیم. همچنین نشان می‌دهیم که عامل زمانپریشی، آن هم از نوع گذشتهنگری، در ‌این داستان دارای بیشترین کاربرد است که باعث کند شدن زمان روایت نیز شده است.

https://pl.journals.pnu.ac.ir/article_298_e4219499184d59555c42d300251a2bbc.pdf

دانشگاه پیام نور دوفصلنامه نقد داستان معاصر فارسی 23454520 1 2 2013 06 05 A Comparison of Realism Features In Two Contemporary Stories: “Dustiye Khaleh Kherseh” by Jamalzadeh and “Zarsafar” by Rasul Parvizi بررسی و تحلیل مقایسه ای مولفه های مکتب رئالیسم در دو داستان معاصر دوستی خاله خرسه جمالزاده و زار صفر رسول پرویزی 18 33 295 FA دکتر احمد رضایی دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی ، دانشگاه قم الهه رستمی دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه قم Journal Article 2012 07 24 The publication of Yeki bud, Yeki Nabud (Once upon a Time) in 1300 H.SH. introduced Jamalzadeh as the founder of Persian short story and many writers began to follow his style. Imitating Jamalzadeh, Rasul Parvizi has based his works on simple and satiristic writing, and thereby has criticized social issues like love, injustice, cruelty, immorality, and superstitions as the themes of his stories. Realism and satire are the two apparent features of his works. In this study, while introducing the features of realism, we indicate how these features are used in two stories: Jamalzadeh’s Dousti-ye Khaleh Kherseh (The Friendship of False Friends) and Parvizi’s Zarsafar. Furthermore, the rate of Parvizi’s imitation of Jamalzadeh’s works is considered. The results indicate that Parvizi is not a pure imitator of Jamalzadeh and his stories are not as mature and significant as jamalzadeh’s; they are mostly memory telling or an incomplete plan in some special geographical along with satirical language. انتشار یکی بود، ‌یکی نبود در سال 1300شمسی، جمال‌زاده را به عنوان بیانگذار داستان کوتاه ‌ایرانی در دورۀ معاصر مطرح کرد و افراد زیادی به پیروی از شیوۀ وی پرداختند؛ رسول پرویزی از جمله کسانی است که به تقلید از سبک جمال‌زاده، اساس آثار خویش را بر ساده‌نویسی و طنزپردازی بنا نهاده و بدین طریق به نقد مسائل اجتماعی پرداخته است؛ مسائلی چون عشق، بی‌عدالتی و ظلم، فساد اخلاقی و خرافه‌پرستی، درون‌مایة داستان‌های اورا تشکیل می‌دهد. می‌توان گفت واقع‌گرایی و طنز، دو مختصۀ برجستۀ آثار او محسوب می‌شود. در این پژوهش ضمن بیان ویژگی‌های رئالیسم، چگونگی به کارگیری آنها را در دو داستان دوستی خاله خرسه جمال‌زاده و زار صفر پرویزی نشان داده‌ایم، به جز این میزان تأثیرپذیری یا تقلید پرویزی از جمال‌زاده نیز بررسی شده است. حاصل تحقیق نشان می‌دهد که پرویزی مقلد محض آثار جمال‌زاده نبوده، ‌در عین حال داستان‌های او پختگی و برجستگی آثار جمال‌زاده را ندارد؛ داستان‌های پرویزی بیشتر خاطره‌گویی یا طرحی ناتمام در شرایط اقلیمی‌خاص همراه با زبانی طنزآمیز است.

https://pl.journals.pnu.ac.ir/article_295_85d0a91fe7cc738277c4becfe51ccb45.pdf

دانشگاه پیام نور دوفصلنامه نقد داستان معاصر فارسی 23454520 1 2 2013 06 05 A survey on the effects of popular culture (folklore) in Ale Ahamd’s stories بررسی بازتاب جلوه¬های فرهنگ عامه (فولکلور) در داستان¬های جلال آل احمد 34 47 294 FA دکتر اکبر شاملو جانی بیک استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور Journal Article 2013 02 04 With the spread of modern story writing and changes in the language and style of writing, and also by the emergence of new themes in the field of narrative literature, stories and novels hosted folklore (popular culture). As a result researchers and writers became interested in folklore. One of the issues dealt with is the effect of popular culture, including dialects and local customs, idioms and proverbs, on narratives. By inspiring the life of ordinary people and dealing with their concerns and problems, modern fiction has largely gone under the influence of popular culture. Jalal Aleh-Ahmad used these elements and took a long step to bring them back to life. He is a writer with special vigilance who used the elements of popular culture in some of his stories and charactersization. In stories such as Nefrin-e Zamin (The Curse of the Land), Ziyarat (The Pilgrimage), Taboot (The Coffin), Nun Va Al-Galam (Bread and Pen), Samanou-pazan (Making Samanu), Ay Lams-e Saba,(You Impious), Modire Madrese (The Principal), Sangi bar Gouri (A Rock on a Grave) and Algomark and Alma‘ kous, he has frequently used the elements of folklore. In allegorical and realistic stories, Aleh-Ahmed tends to pay attention to social and political problems of Iran and the Iranians. Paying attention to these kind of issues led him to choose most of his characters from ordinary people. Regarding the issues in question and the spread and importance of Persian narrative literature, this study tries to consider and survey the reflection of popular culture in Aleh-Ahamd’s works. با رواج داستان‌نویسی نوین و تغییر زبان و سبک نوشتار و ورود درونمایههای جدید به عرصة ادبیات داستانی، داستان و رمان نیز پذیرای فرهنگ عامه شد. این مسائل در کنار یکدیگر باعث توجه پژوهشگران و نویسندگان به فرهنگ تودة مردم گشت. یکی از این رویکردها بررسی تأثیر فرهنگ بومی و عامه شامل گویش، آداب و رسوم محلی، اصطلاحات و ضرب‌المثلهای بومی و.... است. ادبیات داستانی امروز به دلیل الهام گرفتن از زندگی مردم عادی و پرداختن به مشکلات، دغدغهها و گرفتاریهای این قشر از جامعه، تا حد زیادی تحت تأثیر و نفوذ فرهنگ عامیانه قرار گرفته است. جلال آل احمد با به کارگیری ‌این عناصر گامی ‌در جهت زنده کردن و زدودن غبار از چهرة ‌این عناصر برداشت. وی با تیزبینی خاص یک نویسنده در برخی از داستانهای خود و با توجه به شخصیت‌ها و فضای داستان از عناصر فرهنگ عامه استفاده کرد. داستانهای مجموعة «نفرین زمین»، «زیارت»، «تابوت»، «نون والقلم»، «سمنوپزان»، «ای لامس سبا»، «مدیر مدرسه»، «سنگی بر گوری» و «الگمارک و المکوس» دارای بیشترین بسامد کاربرد عناصر فرهنگ عامیانه (فولکلور) هستند. آل احمد در داستان‌های تمثیلی و واقع‌گرایانة خود به طرح مشکلات و مسائل سیاسی و اجتماعی ایران و مردم پرداخت. توجه به این نوع مسائل موجب شد تا بیشتر شخصیت‌های داستان‌های او را مردم عادی تشکیل بدهد. با توجه به مطالب فوق و همچنین گستردگی و اهمیت ادبیات داستانی ایران، این پژوهش بر آن است که بازتاب فرهنگ عامه را در آثار داستانی جلال آل احمد بررسی و ارزیابی کند.

https://pl.journals.pnu.ac.ir/article_294_2baa15df40fe6841b487ce4d01a5234a.pdf

دانشگاه پیام نور دوفصلنامه نقد داستان معاصر فارسی 23454520 1 2 2013 06 17 The analysis of a temporal structure in "Alavi’s her eyes novel" بررسی «ساختار زمانی» در رمان "چشمهایش" علوی 48 66 323 FA دکتر اسماعیل صادقی استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهرکرد. محمود آقاخانی بیژنی دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه شهرکرد Journal Article 2012 07 04 Temporal Structure is a theory about the formation of the story structure with regard to the time frame. The cause and effect relations between the events in Bozorg Alavi’s novel, Her Eyes, are made by means of time. The disturbance of the conventional time sequences has caused this novel to start from the middle; frequent flash backs to the past in Farangis’s memories have made a non-linear, circular time frame in the novel. Every event is like a circle that begins from one point (the present time and physical environment; Farangis’s room) and returns to the starting point (the preset time) right after narrating an advanture (retuning to the past). So, Alavi is not complying with the conventions of story time structure. This paper aims at analyzing the temporal structure (the non-linear time frame) in Her Eyes. Moreover, it is an attempt to map the temporal structure theory onto the novel as a genre. «ساختار زمانی» نظریهای است که به چگونگی شکلگیری ساختار داستان به تأثیرپذیری از زمان می‌پردازد. در رمان چشمهایش، ارتباط علی و معلولی بین وقایع، با استفاده از عامل زمان برقرار می‌شود. بر هم خوردن توالی قراردادی زمان، باعث شده است این رمان شروعی از میانه داشته باشد. بازگشت‌های مکرر به گذشته در خاطرات فرنگیس، زمانی غیرخطی و مدور در رمان ایجاد کرده است. هر حادثة این رمان، مانند حلقه‌ای است که از یک نقطه شروع می‌شود (زمان حال و محیط مادی؛ اتاق فرنگیس) و پس از شرح ماجرا (بازگشت به گذشته) به همان نقطة آغاز (زمان حال) باز میگردد. به این ترتیب، نویسنده به نوعی در زمان داستانی، سنتشکنی میکند. هدف این پژوهش، بررسی «ساختار زمانی (زمان غیرخطی)»، در رمان چشمهایش است و هدف از انتخاب این موضوع، انطباق این نظریه بر گونة ادبی رمان است.

https://pl.journals.pnu.ac.ir/article_323_8c59149d94b3ddf5029b08a8ec564bf0.pdf

دانشگاه پیام نور دوفصلنامه نقد داستان معاصر فارسی 23454520 1 2 2013 06 05 One Story and Four Narrations (Comparison between narrations of Attar, Shams-e-Tabrizi, Mowlavi and Soltan Valad in “Ayaz and breaking of Gem”) یک حکایت و چهار روایت (مقایسة حکایت‌پردازی عطّار، شمس تبریزی، مولوی و سلطان ولد در قصّة ایاز و گوهر شکستن) 67 80 297 FA دکتر سهیلا فرهنگی استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور Journal Article 2012 08 27 Availing from story and narration for expressing deep mystic concepts has been considered by poets and writers of our country for a long time. Sometimes we face stories that have similar and various narrations due to their high structure and conceptual capacity. Ayaz va Gohar Shekastan (Ayaz and Breaking of Gem) is one of these stories which has been narrated by Attar, Shams-e-Tabrizi, Mowlavi and Soltan Valad. In this research the author tries to examine these various narrations by applying comparative attitude and descriptive and analytical method. Also, the narrative structure of the narrations are expressed, and their similarities and differences regarding the story elements such as characterization, setting, dialogue and theme are explained. The results of the comparison reveal that in Mowlavi’s narration story actions are more than the others, and the setting is present. Moreover, the characterization element in Mathnavi-ye Ma‘navi is more impressive than the others. Besides, Mowlavi and Shams-e-Tabrizi have tried to express their narration as a show by using suitable dialogues regarding characters’ situations. بهره‌گیری از قصه و حکایت برای بیان مفاهیم بلند عرفانی، از دیرباز مورد توجه شاعران و نویسندگان‌این سرزمین بوده است. در ‌این میان گاه با حکایت‌هایی روبه‌رو می‌شویم که به دلیل ظرفیت بالای ساختاری و مفهومی، روایت‌های مشابه و گاه گوناگونی از آنها ارائه شده است. حکایت ایاز و گوهر شکستن از‌ این دسته حکایت‌هاست که عطّار، شمس تبریزی، مولوی و سلطان ولد آن را روایت کرده‌اند. در ‌این مقاله به مطالعة روایت‌های گوناگون ‌این حکایت با روش توصیفی- تحلیلی و رویکرد مقایسه‌ای پرداخته می‌شود و ساختار روایی ‌این چهار روایت بیان می‌شود. همچنین شباهت‌ها و تفاوت‌های روایت‌ها از نظر میزان توجه به عناصر داستانی از جمله شخصیت‌پردازی، صحنه‌پردازی، گفتگو و درونمایه توضیح داده می‌شود. ‌این مقایسه نشان می‌دهد که کنش‌های داستانی در روایت مولوی بیش از سایر روایت‌هاست؛ صحنه‌پردازی، تنها در روایت مولوی دیده می‌شود؛ عنصر شخصیت‌پردازی در مثنوی معنوی برجسته‌تر از سه روایت دیگر است؛ همچنین مولانا و شمس تبریزی با استفاده از گفتگو‌های متناسب با موقعیت‌های شخصیت‌ها، بر نمایشی کردن روایت خود تأکید دارند.

https://pl.journals.pnu.ac.ir/article_297_996fa3cd94ad62b89776a2b00e246d5b.pdf

دانشگاه پیام نور دوفصلنامه نقد داستان معاصر فارسی 23454520 1 2 2013 06 05 Comparative survey and Analyses of two story of Mewlana and Dostoevsky (ASTAR and KEROKODIL) بررسی و تحلیل دو داستان تمثیلی از مولوی و داستایوفسکی با توجه به مساله وجوه تراژیک زندگی 81 94 293 FA دکتر مصطفی گرجی دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور Journal Article 2012 07 24 Death and the anxiety caused by death make one of the most frequent matters which has involved humans’ soul and spirit in the course of history and thinkers have tried to deal with the causes of this anxiety regarding different approaches. In this article, being aware of the variant viewpoints of the thinkers, with respect to metaphysical phenomena like God and the Life after the death in different conditions dominating each era, the author examines this kind of anxiety, which is referred to as the anxiety resulting from destiney and death. This is done by aviling from two symbolic stories of Mawlavi and Dostoyevsky, i.e. Astar and Jalinus and Ivan and The Crocodile, which represent two different ideologies. While presenting the ideological differences dominating the production of the stories and their final results, the author compares the actions of main characters as well as the thoughts dominating the stories. The findings reveal that although they are similar in structure, and sometimes in theme, they are different from the viewpoint of discoursal-philosophical space; Mawlavi’s story is about rejecting the love for the world while Dostoyevsky’s rejects thinking about death and the meaninglessness of life. یکی از موضوعات تکرارشونده در اذهان و نفوس انسان‌ها در طول تاریخ توجه به مسئلة مرگ و اضطراب حاصل از آن است که روح و روان انسان را معطوف کرده و متفکران همواره سعی کرده‌اند با رهیافت‌های مختلف به دلایل و عوامل ‌این نوع اضطراب بپردازند. در ‌این مقاله، نویسنده با اذعان به اختلاف و تمایز تلقی اندیشمندان از پدیدارهای متافیزیکی همچون خدا، زندگی پس از مرگ و ... با توجه به شرایط و ویژگی‌های حاکم بر هر دوره، به واکاوی ‌این نوع از اضطراب، با توجه به دو داستان تمثیلی از دو جهانبینی متفاوت (مولوی و داستایوفسکی)، می‌پردازد؛ اضطرابی که از آن به اضطراب حاصل از سرنوشت و مرگ تعبیر شده است. داستان نخست جالینوس و استر از مولوی و دیگری ایوان و کروکودیل از داستایوفسکی است که نویسنده در ‌این مقاله ضمن بیان اختلاف در جهانبینی حاکم بر تولید دو متن و نتایج پایانی داستان‌ها، به مقایسه نوع کنش شخصیت‌های اصلی و زمینه‌های دیگر، افکار و اندیشة حاکم بر دو داستان و... میپردازد. حاصل کلام این است که دو داستان بهرغم شباهت‌های فراوان از نظر ساختاری و در مواردی موضوعی، از نظر فضای گفتمانی- فلسفی متفاوت بوده، به این معنا که داستان مولوی در مذمت دنیادوستی و داستان داستایوفسکی در نکوهش مرگاندیشی، پوچی و بی معنایی زندگی است.

https://pl.journals.pnu.ac.ir/article_293_fa07d2ffffe3fc1e9f22b0d277dffe8e.pdf

دانشگاه پیام نور دوفصلنامه نقد داستان معاصر فارسی 23454520 1 2 2013 06 05 An Analysis of archetypical of story,s rostam and isfandiyar تحلیل کهن الگویی داستان رستم و اسفندیار 95 109 296 FA دکتر سید مجتبی میرمیران استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه گیلان انوش مرادی مربی پژوهشی پژوهشکده گیلان شناسی و دانشجوی دکتری تاریخ دانشگاه پیام نور Journal Article 2013 03 06 One of the major approaches to literary criticism is archetypal or mythological criticism which is a brance of Jung’s psychology. This approach which has developed on the basis of the ideas of Swiss psychiatrist, Carl Gustav Jung, examines and analyzes the structural elements of the myth which are present in the collective unconscious mind. Jung believes that these elements are a kind of universal experience that is repeated in all generations, and enters the individual’s psychological organization via being placed in the collective unconscious. Jung’s archetypes can be studied in each of the Shahnamah’s stories. In the present study, the story of Rostam and Isfandiyar, as our data, is examined by applying a descriptive-analytical method. It is indicated that to know oneself and to make an integrated personality, the individual should tolerate difficulties and difficult stages in his way. Besides, he should learn that one day he will overcome the severe challenges of the world, even in the same way that they make exaggerated images of his fears, and this is what improves his personality. This story reveals that if a person cannot change himself into a responsible individual at the highest level, he should expect destructive outcomes. At the end, the authors will conclude that each of the archetypes is considered as the numerous realizations of a single soul. یکی از رویکردهای مهم نقد و بررسی آثار ادبی، نقد کهن‏الگویی یا اسطوره‏شناختی است که آن خود یکی از متفرعات نقد روان‏شناسی‏ ژرفانگر به‏شمار می‏آید. ‌این نوع رویکرد که بر پایة اندیشة روان‏پزشک سوئیسی، کارل گوستاو یونگ تکوین یافته، به بررسی و تحلیل عناصر ساختاری اسطوره که در روان ناخودآگاه جمعی حضور دارند، می‏پردازد. در نظر یونگ ‌این عناصر نوعی تجربة همگانی است که به گونه‏ای در همة نسل‏ها تکرار می‏شود، و از راه قرار گرفتن در ناخودآگاه جمعی وارد سازمان روانی فرد می‏شود. کهنالگوهای یونگ در هر یک از داستانهای شاهنامه قابل بررسی است. در پژوهش حاضر برآنیم تا داستان رستم و اسفندیار را به عنوان پیکرة دادههای پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی مورد مطالعه قرار دهیم. در ‌این تحقیق نشان می‏دهیم که لازمه خودیابی و یکپارچگی شخصیت این است که فرد مراحل دشوار سفر را بگذراند، سختی‏ها را تحمل کند، و بیاموزد که به‏راستی روزی بر چالش‏های جدی جهان حتی به همان شکل مبالغه‏آمیزی که تصویر ترس‏های اوست چیره خواهد شد و همین امر موجب غنای شخصیت او می‏گردد. ‌این داستان هشدار می‏دهد که اگر کسی نتواند خود را به فردی مسئول در عالی‏ترین سطح بدل سازد، باید در انتظار پیامدهای مخرب و ویرانگری باشد. برآیند نهایی پژوهش آن است که هر یک از کهنالگوهای یادشده، تجلیات متعدد روان واحدی تلقی میگردند.

https://pl.journals.pnu.ac.ir/article_296_19af21876c8ffb0e452fe82eb4001d61.pdf